By Rosalini 
ମୁମ୍ବାଇ: ଚାରି ବର୍ଷର ଜଣେ ନାବାଳିକାଙ୍କୁ ଯୌନ ନିର୍ଯାତନା ଦେବା ମାମଲାରେ ଜଣେ ୫୦ ବର୍ଷୀୟ ଠିକାଦାରଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ସଶ୍ରମ କାରାଦଣ୍ଡ ଶୁଣାଇଛନ୍ତି ମୁମ୍ବାଇର ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପୋକ୍ସୋ (POCSO) କୋର୍ଟ। ଅଭିଯୁକ୍ତଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଚୁମ୍ବନକୁ ସ୍ନେହ ପ୍ରକାଶ କରିବାର ଏକ ଉପାୟ ବୋଲି ଦର୍ଶାଯାଇଥିବା ଯୁକ୍ତିକୁ କୋର୍ଟ ଖାରଜ କରିଦେଇଛନ୍ତି। ନାବାଳିକାଙ୍କ ବୟାନ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସାକ୍ଷ୍ୟପ୍ରମାଣକୁ ଆଧାର କରି ଅଦାଲତ ଏହି ରାୟ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଏହି ମାମଲାରେ ଅଭିଯୁକ୍ତଙ୍କୁ ୧୦ ହଜାର ଟଙ୍କା ଜରିମାନା ସହ ପୀଡ଼ିତାଙ୍କୁ ୫ ହଜାର ଟଙ୍କା କ୍ଷତିପୂରଣ ଦେବାକୁ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ହୋଇଛି। ରିପୋର୍ଟ ଅନୁସାରେ, ଫାଷ୍ଟ ଟ୍ରାକ୍ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର କୋର୍ଟର ବିଚାରପତି ରିଚା ଡି. ଖେଡେକର ଏହି ମାମଲାର ଶୁଣାଣି କରିଥିଲେ।
ଅଭିଯୁକ୍ତଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଚୁମ୍ବନ ଦେବାକୁ ସ୍ନେହ ପ୍ରକାଶର ଏକ ସାଧାରଣ ଉପାୟ ବୋଲି ଦର୍ଶାଯାଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଅଦାଲତ ଏହି ଯୁକ୍ତିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିନଥିଲେ। କୋର୍ଟଙ୍କ ମତରେ, ନାବାଳିକା ଜେରା ସମୟରେ କହିଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ପରିଚିତ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଉପରକୁ ଫିଙ୍ଗି ପୁଣି ଧରିବା ସହ ଚୁମ୍ବନ ଦେଇ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରାଇ ଦେଇଥାନ୍ତି।
କିନ୍ତୁ ଏହି ଘଟଣାରେ ଅଭିଯୁକ୍ତ ଜଣେ ଅପରିଚିତ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ। ତେଣୁ ତାଙ୍କ ଆଚରଣକୁ ସ୍ନେହ କିମ୍ବା ସ୍ନେହ ପ୍ରକାଶର କାର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ ବୋଲି କୋର୍ଟ ମତ ଦେଇଥିଲେ।
ମାମଲାର ତଥ୍ୟ ଅନୁସାରେ, ୩ ମାର୍ଚ୍ଚ ୨୦୨୫ରେ ନାବାଳିକା ଜଣକ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ଆଗେ ଆଗେ ମନ୍ଦିର ଆଡ଼କୁ ଯାଉଥିଲେ। ସେହି ସମୟରେ ଅଭିଯୁକ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଧରିବା ସହ ବଳପୂର୍ବକ ଚୁମ୍ବନ ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଗାଲ ଓ ବେକର ପଛପଟେ କାମୁଡ଼ି ଦେଇଥିବା ଅଭିଯୋଗ ହୋଇଥିଲା। ଏହାପରେ ଶିଶୁଟି କାନ୍ଦି ପକାଇଥିଲା।
ଘଟଣା ସମୟରେ ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକମାନେ ଅଭିଯୁକ୍ତଙ୍କୁ ଧରି ପୁଲିସକୁ ହସ୍ତାନ୍ତର କରିଥିଲେ। ଏହି ଘଟଣାରେ ନାବାଳିକାଙ୍କୁ ଯୌନ ନିର୍ଯାତନା ଦିଆଯାଇଥିବା ନେଇ ମାମଲା ରୁଜୁ ହୋଇଥିଲା।
ଅଦାଲତରେ ନାବାଳିକାଙ୍କ ବୟାନ ସହ ତାଙ୍କ ମାଆ, ଜଣେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷଦର୍ଶୀ, ଅଭିଯୁକ୍ତଙ୍କୁ ଧରିଥିବା ସ୍ଥାନୀୟ ବାସିନ୍ଦା, ତଦନ୍ତକାରୀ ଅଧିକାରୀ ଏବଂ ଡାକ୍ତରୀ ଅଧିକାରୀଙ୍କ ସମେତ ମୋଟ ଆଠ ଜଣ ସାକ୍ଷୀଙ୍କୁ ଜେରା କରାଯାଇଥିଲା।
ସାକ୍ଷୀଙ୍କ ବୟାନ ଏବଂ ଉପଲବ୍ଧ ପ୍ରମାଣକୁ ବିଚାର କରି କୋର୍ଟ କହିଥିଲେ ଯେ ନାବାଳିକାଙ୍କ ବୟସ କମ୍ ହୋଇଥିବାରୁ କେବଳ ସେହି କାରଣରେ ତାଙ୍କ ସାକ୍ଷ୍ୟକୁ ଅବିଶ୍ୱସନୀୟ ବୋଲି କୁହାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ବୟାନର ଶୈଳୀ, ଘଟଣା ସମ୍ପର୍କିତ ବିବରଣୀ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସମର୍ଥନକାରୀ ପ୍ରମାଣକୁ ଆଧାର କରି ଅଦାଲତ ସାକ୍ଷ୍ୟକୁ ବିଶ୍ୱସନୀୟ ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।
ବିଚାରପତିଙ୍କ ମତରେ, ଅଭିଯୁକ୍ତ ୧୨ ବର୍ଷରୁ କମ୍ ବୟସର ଶିଶୁଙ୍କୁ ଅନୁଚିତ ଭାବେ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ସହ ଗାଲ ଓ ବେକରେ ଚୁମ୍ବନ ଦେଇଥିଲେ। ଉପଲବ୍ଧ ପ୍ରମାଣ ଆଧାରରେ ସରକାରୀ ପକ୍ଷ ଯୌନ ନିର୍ଯାତନା ଅଭିଯୋଗ ପ୍ରମାଣ କରିପାରିଛନ୍ତି ବୋଲି କୋର୍ଟ ମତ ଦେଇଥିଲେ।
ଏହି ମାମଲାରେ ଅଭିଯୁକ୍ତଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ସଶ୍ରମ କାରାଦଣ୍ଡ ଦିଆଯାଇଛି। ଏଥିସହ ୧୦ ହଜାର ଟଙ୍କା ଜରିମାନା ଏବଂ ପୀଡ଼ିତାଙ୍କୁ ୫ ହଜାର ଟଙ୍କା କ୍ଷତିପୂରଣ ଦେବାକୁ ଆଦେଶ ହୋଇଛି। ଜରିମାନା ଦେବାରେ ବିଫଳ ହେଲେ ଅଭିଯୁକ୍ତଙ୍କୁ ଅତିରିକ୍ତ ଦୁଇ ମାସ ସାଧାରଣ କାରାଦଣ୍ଡ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ଅଭିଯୁକ୍ତ ୩ ମାର୍ଚ୍ଚ ୨୦୨୫ରେ ଗିରଫ ହେବା ପରଠାରୁ ଜେଲ୍ରେ ଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡାଦେଶ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ ସମୟରେ ପୂର୍ବରୁ ଜେଲ୍ରେ ବିତାଇଥିବା ସମୟର ହିସାବ ରଖିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଆଯାଇଛି।
ଦଣ୍ଡ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ ସମୟରେ କୋର୍ଟ କହିଥିଲେ ଯେ ଛୋଟ ଶିଶୁଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଏପରି ଅପରାଧକୁ ଗମ୍ଭୀରତାର ସହ ନିଆଯିବା ଆବଶ୍ୟକ। ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଉପଯୁକ୍ତ କଠୋର ଦଣ୍ଡ ଦିଆଗଲେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଏପରି ଅପରାଧ ରୋକିବାରେ ସହାୟତା ମିଳିପାରିବ ବୋଲି ଅଦାଲତ ମତ ଦେଇଥିଲେ।
ଏପରି ଦଣ୍ଡ ସମାଜକୁ ଏକ ସ୍ପଷ୍ଟ ବାର୍ତ୍ତା ଦେବା ଉଚିତ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ କେହି ନାବାଳିକାଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଏପରି ଆଚରଣ କରିବାକୁ ସାହସ କରିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ବିଚାରପତି କହିଥିଲେ।
ତେବେ ଦଣ୍ଡ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ ସମୟରେ ଅଭିଯୁକ୍ତଙ୍କ ବୟସ, ପୂର୍ବରୁ ଅପରାଧିକ ରେକର୍ଡ ନଥିବା ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଚରିତ୍ର ସଂସ୍କାରର ସୁଯୋଗ ଦେବାର ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ମଧ୍ୟ ବିଚାରକୁ ନିଆଯାଇଥିଲା।
ପ୍ରତିରକ୍ଷା ପକ୍ଷ ଅଭିଯୋଗକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି ଅଭିଯୁକ୍ତଙ୍କୁ ମିଥ୍ୟା ଭାବେ ଫସାଯାଇଥିବା ଯୁକ୍ତି ଦର୍ଶାଇଥିଲେ। ଅଭିଯୁକ୍ତ ଅଭିଯୋଗକାରୀଙ୍କ ଘରେ ନିର୍ମାଣ କାମ କରିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ୭୦ ହଜାର ଟଙ୍କା ବକେୟା ଥିଲା। ଏହି କାରଣରୁ ତାଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଅଭିଯୋଗ ଆଣାଯାଇଥିବା ପ୍ରତିରକ୍ଷା ପକ୍ଷ ଦାବି କରିଥିଲେ।
କିନ୍ତୁ ଏହି ଯୁକ୍ତିକୁ ସମର୍ଥନ କରିବା ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ପ୍ରମାଣ ନଥିବାରୁ କୋର୍ଟ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିନଥିଲେ। ସାକ୍ଷ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ପ୍ରମାଣକୁ ଆଧାର କରି ଅଦାଲତ ଅଭିଯୁକ୍ତଙ୍କୁ ଦୋଷୀ ସାବ୍ୟସ୍ତ କରିଥିଲେ।
ଘଟଣା ପରେ ପୁଲିସ ତଦନ୍ତ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା। ୯ ମେ’ ୨୦୨୫ରେ ଚାର୍ଜସିଟ୍ ଦାଖଲ କରାଯାଇଥିଲା। ୮ ଏପ୍ରିଲ ୨୦୨୬ରେ ଅଭିଯୋଗ ଗଠନ କରାଯାଇଥିବା ବେଳେ ପରଦିନଠାରୁ ପ୍ରମାଣ ଉପସ୍ଥାପନ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା।
ଶିଶୁର ବୟାନ, ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷଦର୍ଶୀଙ୍କ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ପ୍ରମାଣକୁ ବିଚାର କରି କୋର୍ଟ ଅଭିଯୁକ୍ତଙ୍କୁ ଦୋଷୀ ସାବ୍ୟସ୍ତ କରିଥିଲେ। ଏହି ରାୟ ଶିଶୁଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ଓ ସେମାନଙ୍କ ବିରୋଧରେ ହେଉଥିବା ଯୌନ ଅପରାଧକୁ ଗମ୍ଭୀରତାର ସହ ବିଚାର କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ପୁଣିଥରେ ସାମ୍ନାକୁ ଆଣିଛି।